Rotur i Nærøyfjorden

Roturen vår starta i Undredal som ligg i Aurlandsfjorden ikkje so langt i frå Nærøyfjorden. Det som gjorde denna roturen spesiell var at me nytta sognafæringar. Sognafæringen har lang tradisjon som bruksbåt i Indre Sogn og eg skal i detta innlegget sjå nærmare på korleis sognafæringen vart brukt før moderne ferdsel tok over
og eigne erfaringar med færing.

Sognafæring på land. Foto Bjørn Ola Sveen Volden

Sjølv har eg rodd litt med både sunnmørsfæring, nordfjordfæring og no sognafæring. Eg tykjer at færingen er ein god bruksbåt, og har gode erfaringar med å ro færingar i nesten all slags vær. Etter og ha sjølv brukt færingar tykjer eg at det er ein båtbyggetradisjon me burde ta vare på.

Når ein ror slike båtar over lengre blir ein sår i hendene, men med gode hanskar går detta fint.

Før når dessa båtane var vanlege å bruka i kvardagslivet nytta dei ullvottar med to tomlar (ein tommel på kvar side). Dei hadde to tomlar for at dei skulle kunna snu vottane slik at den slitte delen av votten kom opp.

Færingane vert kalla bruksbåtar, og det er ikkje utan grunn. Dessa båtane vart brukt til søndagsturen i kyrkja, henta slåttegras på teigar langs fjorden, dyr og ro til skulen. Dette er berre nokre dømer på kva dei nytta sognafæringen til før i tiden.

Turen til Nærøyfjorden var lærerik, og eg tykjer det er interessant at me for læra litt om korleis dei nytta fjorden som ferdselsåre. Det at me ror i sognafæringen gjer også til at ein får stor respekt for alt det fysiske arbeidet dei måtte gjera før i tidi som me idag ikkje tenkjer so mykje på.